Feribotun bankında iki yer,seninki kenarın yanında.Torbayı aramıza koyuyorsun,sonra kucağına alıyorsun.Biraz daha yaklaşıyorum,gölgenin bir bölümünü bana veriyorsun.Su tahtaya vuruyor,bir halka başka bir halkayı açıyor.Mango kâğıda kokusunu veriyor,ekmek fırınını hâlâ içinde tutuyor.Omzundaki örtüyü alıpikimize bir çatı yapıyorsun.Bir ucunu alnımda tutuyorum,sen öbürünü yüzünde tutuyorsun.Küçücük bezin altındaöpücüğünün tadı öğle yemeği gibi.Bırak feribot yavaş gitsin,kıyı beklemeyi zaten biliyor.Omzun benim yerimi düzenledi,dizin bana kalmayı öğretiyor.Bu banka üç kişi sığardı;sen yine yaklaşıyorsun.Örtünün ucunu tutuyorum,yaptığın çatıya gülüyorsun.Bir oğlan bir balıkçılı gösteriyor,annesi uydurma bir ad veriyor.Yüzünü ona dönüyorsun,ben dönmüş yüzünü izliyorum.Kayıkçı dönemeçte yavaşlıyor,örtü yana kayıyor.Ucunu kucağında topluyorsun,kolumu dayandığı yerde bırakıyorsun.Rita rampadan el salladı,Nivaldo bir halatı çözdü.Sen çoktan kuma indin;ben ekmeği taşıyorum, sen dönüyorsun.Bırak feribot yavaş gitsin,kıyı beklemeyi zaten biliyor.Omzun benim yerimi düzenledi,dizin bana kalmayı öğretiyor.Bu banka üç kişi sığardı;sen yine yaklaşıyorsun.Örtünün ucunu tutuyorum,yaptığın çatıya gülüyorsun.Parmağın elimde kaldı,torba yere değene kadar.
Brezilya Portekizcesi özgün metin
Dois lugares no banco da balsa,o seu fica junto da borda.Você põe a sacola no meio,depois põe a sacola no colo.Eu chego um pouquinho pra perto,você me dá parte da sombra.A água bate na madeira,um círculo abre outro círculo.A manga perfuma o papel,o pão ainda guarda seu forno.Você tira o lenço do ombroe faz um telhado pros dois.Eu seguro uma ponta na testa,você prende a outra no rosto.Debaixo do pano pequeno,seu beijo tem gosto de almoço.Pode a balsa seguir devagar,que a margem já sabe esperar.Seu ombro ajeitou meu lugar,seu joelho me ensina a ficar.Neste banco cabiam três;você vem chegando outra vez.Eu sustento a ponta do lenço,você ri do telhado que fez.Um menino aponta uma garça,a mãe dá um nome inventado.Você vira o rosto pra ela,eu sigo seu rosto virado.O barqueiro reduz lá na curva,o lenço desliza pro lado.Você guarda a ponta no coloe deixa meu braço pousado.A Rita acenou lá da rampa,Nivaldo soltou uma corda.Você já desceu para a areia;eu levo o pão, você volta.Pode a balsa seguir devagar,que a margem já sabe esperar.Seu ombro ajeitou meu lugar,seu joelho me ensina a ficar.Neste banco cabiam três;você vem chegando outra vez.Eu sustento a ponta do lenço,você ri do telhado que fez.Seu dedo ficou na minha mãoaté a sacola tocar o chão.
