Twee plaatsen op de bank van de veerpont,de jouwe is bij de rand.Je zet de tas tussen ons in,dan zet je de tas op schoot.Ik schuif een beetje dichterbij,jij geeft me een deel van de schaduw.Het water slaat tegen het hout,een cirkel opent een andere cirkel.De mango geeft het papier zijn geur,het brood bewaart nog zijn oven.Je haalt de doek van je schouderen maakt een dak voor ons tweeën.Ik houd een punt tegen mijn voorhoofd,jij houdt de andere tegen je gezicht.Onder het kleine doeksmaakt je kus naar middageten.Laat de veerpont maar langzaam varen,de oever weet al hoe te wachten.Je schouder maakte mijn plaats in orde,je knie leert me te blijven.Op deze bank konden er drie zitten;jij komt alweer dichterbij.Ik houd de punt van de doek omhoog,jij lacht om het dak dat je maakte.Een jongen wijst naar een reiger,zijn moeder geeft hem een verzonnen naam.Je draait je gezicht naar haar toe,ik volg je omgedraaide gezicht.De veerman mindert vaart bij de bocht,de doek glijdt opzij.Je legt de punt op schooten laat mijn arm liggen.Rita zwaaide vanaf de helling,Nivaldo maakte een touw los.Jij bent al op het zand gestapt;ik draag het brood, jij komt terug.Laat de veerpont maar langzaam varen,de oever weet al hoe te wachten.Je schouder maakte mijn plaats in orde,je knie leert me te blijven.Op deze bank konden er drie zitten;jij komt alweer dichterbij.Ik houd de punt van de doek omhoog,jij lacht om het dak dat je maakte.Je vinger bleef in mijn handtot de tas de grond raakte.
Braziliaans-Portugees origineel
Dois lugares no banco da balsa,o seu fica junto da borda.Você põe a sacola no meio,depois põe a sacola no colo.Eu chego um pouquinho pra perto,você me dá parte da sombra.A água bate na madeira,um círculo abre outro círculo.A manga perfuma o papel,o pão ainda guarda seu forno.Você tira o lenço do ombroe faz um telhado pros dois.Eu seguro uma ponta na testa,você prende a outra no rosto.Debaixo do pano pequeno,seu beijo tem gosto de almoço.Pode a balsa seguir devagar,que a margem já sabe esperar.Seu ombro ajeitou meu lugar,seu joelho me ensina a ficar.Neste banco cabiam três;você vem chegando outra vez.Eu sustento a ponta do lenço,você ri do telhado que fez.Um menino aponta uma garça,a mãe dá um nome inventado.Você vira o rosto pra ela,eu sigo seu rosto virado.O barqueiro reduz lá na curva,o lenço desliza pro lado.Você guarda a ponta no coloe deixa meu braço pousado.A Rita acenou lá da rampa,Nivaldo soltou uma corda.Você já desceu para a areia;eu levo o pão, você volta.Pode a balsa seguir devagar,que a margem já sabe esperar.Seu ombro ajeitou meu lugar,seu joelho me ensina a ficar.Neste banco cabiam três;você vem chegando outra vez.Eu sustento a ponta do lenço,você ri do telhado que fez.Seu dedo ficou na minha mãoaté a sacola tocar o chão.
