De hangmat nam de veranda invan een hoek tot vlak bij de deur.Je ging er dwars in liggen,maakte tussen de plooien plaats voor me.Ik klom erin en hield de balk vast,jij hield mijn arm vast.De stof gaf langzaam mee,je voet vond mijn veter.Aan het overblijvende einde van de stofstreek een franje langs je oor.Je vroeg me die weg te halen,bood me je hoofd aan.De wind tilt het gordijn op,verspreidt de tekening van de bladeren.Je gezicht zo dicht bij het mijneverandert de grootte van de schaduw.Wiegel langzaam met me mee,laat de hangmat zijn grond vinden.Je haar maakt een wegvan mijn borst naar mijn hand.Je buigt je been over het mijne,ik volg de ademhaling.De stof gaat, de stof komt,je glimlach verandert de richting.Rita zette een kan neerin de schaduw bij de kamerdeur.Je stak maar één arm uit,ik haalde je lichaam terug.Ze lacht en schuift het tafeltje dichterbij,zet twee glazen in de schaduw.Je natte vinger tekenteen kleine lus op mijn hand.Je vraagt of er latereen dans in de kamer past.Ik beweeg beide voeten in de franje,jij laat als eerste een lach horen.Wiegel langzaam met me mee,laat de hangmat zijn grond vinden.Je haar maakt een wegvan mijn borst naar mijn hand.Je buigt je been over het mijne,ik volg de ademhaling.De stof gaat, de stof komt,je glimlach verandert de richting.Je legt je gezicht op de schouder.De franje rust op de grond.
Braziliaans-Portugees origineel
A rede pegou a varandade um canto até perto da porta.Você se deitou de atravessado,me fez um lugar entre as dobras.Entrei segurando na viga,você segurando meu braço.O tecido cedeu devagar,seu pé encontrou meu cadarço.Na ponta que sobra do panouma franja roçou sua orelha.Você me pediu que tirasse,me oferecendo a cabeça.O vento levanta a cortina,espalha o desenho das folhas.Seu rosto tão perto do meumuda o tamanho da sombra.Balança devagar comigo,deixa a rede encontrar seu chão.Seu cabelo faz um caminhodo meu peito até minha mão.Você dobra a perna na minha,eu acompanho a respiração.O tecido vai, o tecido vem,seu sorriso muda a direção.A Rita deixou uma jarrana sombra da porta da sala.Você estendeu só um braço,eu trouxe seu corpo de volta.Ela ri e aproxima a mesinha,coloca dois copos na sombra.Seu dedo molhado desenhauma volta pequena na minha.Você pergunta se cabemais tarde uma dança na sala.Eu mexo os dois pés na franja,você dá a primeira risada.Balança devagar comigo,deixa a rede encontrar seu chão.Seu cabelo faz um caminhodo meu peito até minha mão.Você dobra a perna na minha,eu acompanho a respiração.O tecido vai, o tecido vem,seu sorriso muda a direção.Você pousa o rosto no ombro.A franja descansa no chão.
