Nivaldo arkadan seslendi,bostana bir bank taşıdık.Sen Rita'nın yakınında kaldın,bir bezi iki kıvrım boyunca yırtarak.Saat dörtte gelirim, dedim,bana dört parmağını gösterdin.Sonra şakadan beş yaptın,bana bir dakikalık öpücük vererek.Muz ağaçlarının ardındaki gölgedebir dalın ucunu kesiyorum.Bank toprağa sağlamca oturuyor,Nivaldo baltayı bırakıyor.Yakındasın, duyuyorum,öbür yandaki gülüşünü.Feribotla gelen örtücebimde katlı kaldı.Verandada bir yer ayır,örtünü bende bırak.Buradan konuşmanı duyuyorum,gülüşünü izleyip geri dönüyorum.Odanın camında saat dört,döşemenin deseninde bir çiçek.Özlem elimi şimdiden koyuyor,elbisene dönüş yoluna.Rita bir boya seçti,sen bezin ucunu ıslatıyorsun.Uzaktan yalnızca kolunu görüyorum,yine yukarı aşağı gidiyor.Nivaldo aletleri topluyor,sepetten bir guava uzatıyor.Daha tatlı yarısını ayırıyorum,içimde aceleyle dönüyorum.Beni dönemeçte karşılıyorsun,ellerin boyadan hâlâ mavi.Bir parmağının kenarını öpüyorum,sen beni belimden götürüyorsun.Verandada bir yer ayır,örtünü bende bırak.Buradan konuşmanı duyuyorum,gülüşünü izleyip geri dönüyorum.Odanın camında saat dört,döşemenin deseninde bir çiçek.Özlem elimi şimdiden koyuyor,elbisene dönüş yoluna.Guavayı elimde açıyorum.Sen önce kendi yanını yiyorsun.
Brezilya Portekizcesi özgün metin
Nivaldo chamou lá do fundo,levamos um banco pra horta.Você ficou perto da Rita,rasgando um tecido em duas dobras.Eu disse que vinha às quatro,você me mostrou quatro dedos.Depois fez um cinco de brincadeira,me dando um minuto de beijo.Na sombra detrás das bananeiraseu corto a ponta de um galho.O banco se firma na terra,Nivaldo descansa o machado.Você está perto, eu escutoseu riso do outro lado.O lenço que veio na balsaficou no meu bolso dobrado.Guarda um lugar na varanda,deixa seu lenço comigo.Daqui eu escuto sua falae volto seguindo seu riso.Quatro horas no vidro da sala,uma flor no desenho do piso.A saudade já põe minha mãono caminho de volta ao seu vestido.A Rita escolheu uma tinta,você molha a ponta do pano.De longe eu só vejo seu braçosubindo e descendo de novo.Nivaldo recolhe as ferramentas,me oferece uma goiaba do cesto.Eu guardo a metade mais doce,vou vindo depressa por dentro.Você me encontra na curva,as mãos ainda azuis da pintura.Eu beijo a beirada de um dedo,você me conduz pela cintura.Guarda um lugar na varanda,deixa seu lenço comigo.Daqui eu escuto sua falae volto seguindo seu riso.Quatro horas no vidro da sala,uma flor no desenho do piso.A saudade já põe minha mãono caminho de volta ao seu vestido.Eu abro a goiaba na mão.Você come primeiro o seu lado.
